Kup książkę
Facebook
Youtube
SZCZĘŚLIWE DZIECKO


Jak sprawić, żeby moje dziecko było szczęśliwe?


Jak radzić sobie z napadami złości

- Nie podoba mi się - mruknęła trzylatka, kiedy goście wyszli. Przez całe przyjęcie urodzinowe siostry siedziała naburmuszona, a teraz zaczęła się złościć. - Chcę lalkę Ally, nie taką!


Prezent, który kupili jej rodzice na pocieszenie, nie spodobał się. Dziewczynka grzmotnęła lalką o podłogę, krzyknęła: „Lalkę Ally, lalkę Ally!" - i wybuchnęła płaczem. Można sobie wyobrazić, że w obliczu tych kotłujących się emocji rodzic może zareagować bardzo różnie.


- Wyglądasz na smutną. Jesteś smutna? - zapytał tata dziewczynki. Mała, dalej rozgniewana, pokiwała główką. Tata ciągnął: - Chyba wiem dlaczego. Jesteś smutna, bo wszystkie prezenty dostała Ally. A ty tylko jeden! - Dziewczynka potaknęła jeszcze raz. - Chciałabyś dostać tyle samo, a nie możesz. To jest niesprawiedliwe i dlatego się smucisz. - Zdawało się, że tata idzie o krok za daleko. - Kiedy ktoś dostanie coś, co sam chciałbym mieć tego nie dostaję, też jest mi smutno.

Zapadła cisza. Po chwili tata powiedział kwestię najbardziej charakterystyczną dla werbalizującego rodzica.

- Mamy słowo na to uczucie, kochanie - powiedział. - Chcesz wiedzieć jakie?

- Tak - wychlipała dziewczynka. Tata wziął ją w ramiona. - Nazywamy to zazdrością. Chciałaś prezenty Ally, ale nie mogłaś ich mieć. Byłaś zazdrosna. - Dziewczynka zapłakała cicho, ale zaczęła się uspokajać.

- Zazdrosna - szepnęła.

- Właśnie - odparł tata - a to paskudne uczucie.

- Byłam zazdrosna cały dzień - przyznała dziewczynka, wtulając się w duże, silne ramiona taty.


Ten ojciec o wielkim sercu jest dobry w: a) nazywaniu własnych uczuć; b) uczeniu córki nazywania jej własnych uczuć. Zdaje sobie sprawę, co znaczy smutek w sercu, i mówi o tym bez zahamowań. Wie, jak wygląda smutek w sercu jego dziecka, i także uczy je o nim mówić. Jest również dobry w uczeniu swojej małej dziewczynki o radości, gniewie, obrzydzeniu, trosce, strachu - całej gamie uczuć.


Badania pokazują, że robią to stale wszyscy rodzice, którzy wychowują szczęśliwe dzieci. Maluchy z domów, w których rozmawia się o emocjach, szybciej się uspokajają, łatwiej koncentrują na zadaniu i mają więcej udanych relacji z rówieśnikami. Niekiedy trudniej wymyślić, co robić, niż co powiedzieć. Ale czasami rozmowa jest wszystkim, czego potrzeba.


Zauważ, że kiedy w naszej historyjce tata odniósł się bezpośrednio do uczuć córki, dziewczynka zaczęła się uspokajać. Jest to często spotykane zjawisko; można je zmierzyć w laboratorium. Werbalizacja ma kojący wpływ na układ nerwowy dziecka (dorosłych też). Dlatego kolejna nasza reguła brzmi: N a z y w a n i e   e m o c j i   j e  
r o z b r a j a.


Oto co - jak sądzimy - dzieje się w mózgu. Komunikacja werbalna i niewerbalna odpowiadają dwóm powiązanym systemom aktywacji emocji. Mózgi niemowląt jeszcze dobrze ich nie połączyły. Ich organizmy odczuwają strach, obrzydzenie i radość na długo przed tym, jak ich mózgi nauczą się je określać. Oznacza to, że d z i e c i   d o ś w i a d -
c z a j ą   f i z j o l o g i c z n y c h   o z n a k   r e a k c j i   e m o c j o n a l n y c h,   g d y
j e s z c z e   n i e   w i e d z ą,  c o   t o   z a   r e a k c j e. Dlatego wielkie uczucia bywają straszne dla małych ludzi (a wybuchy złości często dodatkowo sycą się strachem). Ten stan rzeczy powinien się jednak zmienić. Dzieci muszą wiedzieć, co się dzieje z ich wielkimi uczuciami, bez względu na to, jak przerażające wydają im się one na początku. Muszą połączyć te dwa układy aktywacji emocji. Uczeni sądzą, że spoiwa dostarcza im nauka nazywania emocji. Im wcześniej zbudowany zostanie ten pomost, tym większe prawdopodobieństwo, że zobaczysz, jak dziecko uspokaja się samo - i wiele innych pozytywów. Badacz Carroll Izard wykazał, że w rodzinach, które nie dostarczają dzieciom takich wskazówek, te układy werbalne i niewerbalne pozostają poniekąd rozłączne albo integrują się na niezdrowe sposoby. Bez „etykietek" dla uczuć życie emocjonalne dziecka może pozostać dezorientującą kakofonią doświadczeń fizjologicznych.



PRAKTYCZNA RADA # 20: SPEKULUJ NA TEMAT PUNKTU WIDZENIA INNYCH

Spekuluj głośno przy dzieciach na temat punktów widzenia innych ludzi w codziennych sytuacjach. Możesz się zastanawiać, dlaczego osoba za wami w kolejce w sklepie tak się niecierpliwi albo z jakiego żartu śmieje się rozmawiający przez komórkę nieznajomy. To naturalny sposób, żeby ćwiczyć dostrzeganie punktu widzenia innych ludzi, czyli podstawę empatii.


SZCZĘŚLIWE DZIECKO: WSKAZÓWKI
Ziarenko:
Zawieraj nowe przyjaźnie i pielęgnuj stare
Gleba:
Nazywanie emocji rozbraja je


więcej czytaj w książce


POZOSTAŁE WSKAZÓWKI DLA RODZICÓW:

Ciąża
Zdrowa mama, zdrowe dziecko


Udany związek
Zacznij od empatii


BYSTRE DZIECKO
Ziarenko:
Poczucie bezpieczeństwa pozwala się uczyć
Gleba:
Kontakt twarzą w twarz, nie z ekranem


DOBRE DZIECKO
Stanowcza, ale serdeczna dyscyplina




Czy jesteś dobrym rodzicem?
20 pytań wielokrotnego wyboru.

Zrób test na super-rodzica (dostępny w wersji angielskiej).

Spolszczona wersja strony www.brainrules.net za udostępnienie materiałów dziękujemy wydawnictwu Pear Press.
Copyright C 2012, Pear Press
Contact Us
Site Credits
Wydawnictwo Literackie
Realizacja: Litgraf